Olifanten knuffelen In Memoriam herinnering

Over In Memoriam

‘In memoriam’ betekent ‘herinnering’

‘In memoriam’ komt uit het Latijn en betekent letterlijk ‘herinnering’. Het is een term die gebruikt wordt om een bespiegelende tekst in gedrukte of gesproken vorm aan te duiden, die na iemands overlijden vaak met enige melancholie gedenkwaardige aspecten van zijn of haar leven aanhaalt.

Over de naam ‘In memoriam’

In november 2016 overleed op 48-jarige leeftijd mijn goede, lieve en dierbare vriendin Sabine. Tijdens het afscheid droeg ik haar in memoriam op in haar favoriete restaurant aan het water. Ik baseerde mij op de vele persoonlijke en intense gesprekken die we in de weken voor haar overlijden hebben gevoerd. Het waren interviews die haar hielpen blij te zijn met haar leven. Tegelijkertijd hielp het mij in mijn verdriet om afscheid van haar te moeten nemen. Tijdens de voordracht op de dag van haar afscheid voelde ik hoe goed deze rol mij past.

Over de olifant in mijn beeldmerk

Bij veel volkeren is de olifant het symbool van kracht, wijsheid, vriendelijkheid, geluk en lange levensduur. Vooral in het hindoeïsme. In het boeddhisme is de olifant heilig, omdat het een witte olifant was die de geboorte van de Boeddha aankondigde. Ik leerde deze betekenis van de olifant kennen toen ik in 2015 voor een grote landelijke uitvaartorganisatie een symposium organiseerde over afscheid in verschillende culturen.

Het in memoriam van Sabine en de gelijkenis in rouwgedrag tussen mens en olifant vormen samen het beeldmerk van mijn uitvaartonderneming.

In 2016 kwam ik weer in aanraking met dit bijzondere dier toen ik in Nederlandse dierentuinen de excursie 'Leven en dood van de olifant en Zoo’ organiseerde, bedoeld voor kinderen in de bovenbouw van het basisonderwijs. Via de aan dit onderwijsproject verbonden olifantenexpert Marjo Hoedemaker leerden de kinderen dat olifanten hetzelfde rouwgedrag vertonen als mensen. Net als mensen rouwen zij namelijk om hun doden. Ze troosten elkaar en ze zorgen voor zieke of zwakke soortgenoten en ook voor de jonge dieren wier ouders gestorven zijn. Op de plek waar een soortgenoot sterft, die ze vervolgens bedekken met bladeren, zullen ze áltijd even stil blijven staan. Met deze excursie werden kinderen op laagdrempelige wijze voorgelicht over de dood en het afscheid en deelden ze vervolgens hun eigen verlieservaringen met elkaar.

Rouwen is houden van en uiteindelijk datgene verliezen wat je in je leven hebt mogen liefhebben

 

Over Monique Houtzager

Het afscheid van één van mijn beste vriendinnen deed mij beseffen hoe belangrijk en betekenisvol het werk van uitvaartbegeleider is. Dit inspireerde mij tot omscholing van evenementenmanager naar uitvaart- en ceremoniebegeleider. Die beslissing kwam niet uit de lucht vallen. Zo lang ik mij kan herinneren hebben begraafplaatsen al een magische aantrekkingskracht op mij gehad. Ik woonde twaalf jaar lang op een woonark op de Vecht aan de Utrechtseweg in Weesp, vlakbij begraafplaats Carspelhof. Nog steeds wandel ik vaak over de begraafplaats. Het geeft mij rust. Ik lees dan graag de vaak prachtige en betekenisvolle teksten op de grafmonumenten. 


Gediplomeerd uitvaartbegeleider Gooi en Eemland

Ik ben opgeleid op de Après la Vie Academie en ik ben NaVU-gediplomeerd. Maar belangrijker is misschien wel, dat het beroep van uitvaartbegeleider bij mij past. Ik ben sociaal, empathisch en dienstbaar. Daarnaast ben ik betrokken, verbindend en creatief. Ik heb niet alleen een luisterend oor, maar ook een scherp oog voor detail. Ik weet daardoor feilloos zaken aan elkaar te verbinden. Als ik na afloop van een uitvaart terugkrijg dat het afscheid precies is gegaan zoals de overledene het gewild zou hebben, ben ik daar elke keer weer trots op.

Ik ben 53 jaar, geboren in Utrecht en getogen in Gooi en Vechtstreek. Ik geniet van mijn zoon, mijn familie en vriendinnen én van de Vecht en de watersport. Het geeft mij voldoening iets te kunnen betekenen voor mens en maatschappij.