Overslaan naar de hoofd content

In Memoriam Uitvaarten

Een afscheidsdans tijdens een uitvaart?

“Wordt er echt weleens gedanst tijdens een uitvaart?”

Die vraag krijg ik soms. En het antwoord is: ja. Vaker dan veel mensen denken.

Voor buitenstaanders voelt het misschien onverwacht. We associëren een afscheid vaak met stilte, ingetogenheid en verdriet. Maar een afscheid draait vooral om één ding: recht doen aan het leven van degene die is overleden. En als dans daar onlosmakelijk bij hoorde, waarom zou die passie dan geen plek mogen krijgen tijdens het laatste afscheid?

Ik heb het meerdere keren mogen meemaken, zoals recent tijdens een uitvaart in Baarn.

Spontaan dansen tijdens de uitvaart

Soms is er een zorgvuldig voorbereide afscheidsdans tijdens de ceremonie. Een laatste eerbetoon, vol liefde en herinneringen. Maar minstens zo bijzonder vind ik de momenten waarop het spontaan ontstaat. Tijdens de ceremonie of juist tijdens het informele samenzijn daarna. Er klinkt muziek die zoveel betekenis had en ineens pakt iemand een ander vast. Voorzichtig worden de eerste passen gezet. Even later bewegen meerdere mensen mee. Er wordt gelachen, er vloeit een traan en er worden herinneringen gedeeld. Niet ondanks het verdriet, maar juist mét het verdriet.

Misschien spreekt dit onderwerp me juist daarom zo aan. Zelf dans ik al jaren met veel plezier. Ballroom, salsa, boogiewoogie en verschillende andere dansstijlen. Ik weet hoeveel emotie, verbinding en levensvreugde dans kan brengen in het leven van mensen. Juist daarom begrijp ik hoe bijzonder het is wanneer die passie ook een plek krijgt tijdens een afscheid.

Dansen tijdens de uitvaart

De één vindt troost in stilte, de ander in muziek

Een afscheid hoeft daarom niet te voldoen aan verwachtingen van anderen. Er bestaat geen draaiboek voor hoe afscheid nemen eruit zou moeten zien. De één vindt troost in stilte, de ander in muziek, verhalen, rituelen of juist in beweging. En als dans daarbij past… dan mag er gedanst worden.

Als uitvaartbegeleider vind ik het belangrijk om ruimte te geven aan wat bij iemand past. Niet omdat iets ‘anders’ moet zijn, maar omdat het oprecht moet voelen. Een persoonlijk afscheid blijft immers het langst in herinnering.

Dus ja, er mag worden gedanst tijdens een afscheid. Niet omdat het verdriet minder is. Maar omdat de liefde voor iemand soms het mooiste zichtbaar wordt in beweging. En misschien is dat wel de meest liefdevolle manier om te zeggen:

Dank je wel voor alles wat je hebt betekend.